Мен Жамбыл облысындағы ауылда өстім. Әкем — бас ветеринар дәрігер, анам — медбике-акушер. Қарапайым өмір: ауыл мектебі, жайлаудағы жаз.
Бала кезімнен әлсізге күш көрсеткенді қабылдай алмайтынмын. Сондықтан әрқашан оларды қорғауға тырыстым. Тіпті өзіме қиын болатынын түсінсем де. Мұның қайдан шыққанын білмеймін, жай ғана басқаша істей алмадым. Қазір ойласам, мені саясатқа алып келген де осы сезім шығар. Өйткені саясат — бәріне ортақ мәселені шешуге талпыныс. Тек өзің үшін емес.
Алтыншы сыныпта «Ұлан» газетінен Алматыдағы дарынды балаларға арналған физика-математика мектебіне қабылдау туралы хабарландыру көрдім. Ауыл баласы үшін бұл басқа әлемге билет сияқты еді. Бірақ мен оны «маған арналмаған» деп ойламадым. Осы жерде мені қолдаған анама алғыс айтқым келеді. Бардым, тапсырдым, оқуға түстім. Содан бері бір қарапайым әдетім бар: есік көрсең, ашып көр. Көбіне ол ашылады.
Саяси бірлестік құру туралы ой студент кезімде пайда болды. Алаш тарихы, Тұрар Рысқұловтың мұрасы бір нәрсені көрсетті: жеке жауапкершілік ортақ іске айналғанда, шынайы өзгеріс басталады. Бірақ ол кезде тәжірибе де, ресурс та жоқ еді. Сондықтан алдымен бизнес болды. Алғашқы елеулі табысымды дипломдық жұмысымның тақырыбынан таптым — электронды құжат айналымын енгізу. Кейін оны Президент Әкімшілігінде іске асырдым. Сол жерде үлкен жүйелердің қалай жұмыс істейтінін ішінен көрдім. Жақсы ниет қана жеткіліксіз екенін түсіндім. Құрал керек. Сол мақсатты бөлісетін адамдар керек.
Содан кейін бәрін өзгерткен оқиға болды.
2012 жылы біз баламыздан айырылдық. Дәрігерлер аурудың экологиямен, тамақпен, ортамен де байланысты екенін айтты. Мүмкіндігіміз болды, жақсы клиникалар болды, қажет нәрсенің бәрі болды. Бірақ ол көмектеспеді. Сол кезде ішімде бір нәрсе сынды. Мен өте қарапайым нәрсені түсіндім: өз отбасыңа бөлек таза аспан сатып ала алмайсың. Ауа, су, жер — бәріне ортақ. Егер ол уланған болса, бәрі зардап шегеді. Қанша ақшаң бар екені маңызды емес.
Сол сәттен бастап экология мен үшін алыстағы тақырып болмай қалды. Ол жеке ісіме айналды.
2015 жылы мен Сколковода Executive MBA бағдарламасында оқыдым. Сол жерде тағы бір түсінік келді: экология қайырымдылық туралы емес. Бүгін осыны ойлайтын елдер мен компаниялар ертең мықтырақ болады. Бұл жай ғана басқа көкжиек.
Қазір артқа қарап, даму ниеті, әділет сезімі және экология елдің болашағы екені туралы түсінік жылдар бойы қатар жүргенін көремін. Бір сәтте олар бір арнаға тоғысты. Ол кезде мен мұны бұлай ойлаған жоқпын. Жай ғана өмір сүрдім, жұмыс істедім, ойландым. Бірақ дәл осының бәрі бізді ортақ іске алып келді.
2016 жылы пікірлестермен бірге Экологиялық альянс құрдық. 2019 жылы партия құру жұмысын бастадық. Сол кезде бізге Олжас Омарұлы Сүлейменов қосылды — ақын, қоғам қайраткері, кезінде Семей ядролық полигонын жабуға үлес қосқан адам.
Олжас Сүлейменов бізді бірден қолдады. Бұл маңызды болды. Бұл тек белгілі есім емес, белгі еді: бейжай қарамайтын адамдар бірін-бірі табады.
Тіркеу құжаттарын 18 рет тапсырдық. Әр жолы бас тарту болды. Бірақ жанымда табысқа мен сияқты сенген адамдар болды. Бұл тоқтап қалуға мүмкіндік бермеді. 2022 жылдың тамызында ақыры рұқсат алдық. 23 қыркүйекте құрылтай съезіне Қазақстанның түкпір-түкпірінен 1450 адам келді. Жастар көп болды. Сол күні мен түсіндім: идея шынайы болса, адамдар өздері келеді. «Байтақ» жасылдар партиясы осылай дүниеге келді.
Таза ауа — әділет.
Қауіпсіз су — әділет.
Балаларға арналған сау орта — әділет.
«Байтақ» — бір нәрсеге сенетін және сол үшін күн сайын еңбек етуге дайын адамдар. Жалғыз жүріп бір адамға көмектесуге болады. Бірақ елді өзгерту — тек бірге мүмкін.
– Азаматхан Амиртаев
